Tarih boyunca savunma savaşları, milletlerin direniş ruhunu ve vatan sevgisini gözler önüne sermiştir. Özi Kalesi Müdafaası, Osmanlı İmparatorluğu’nun 18. yüzyıldaki en dramatik ve trajik savunma mücadelelerinden biridir. Bu olay, yalnızca bir kale savunması değil, aynı zamanda azim, cesaret ve kahramanlık örneği olarak da tarihe geçmiştir.

Özi Kalesi’nin Stratejik Önemi

Özi (Ochakiv), Karadeniz’in kuzey kıyısında, Dinyeper Nehri’nin ağzında yer alan son derece stratejik bir Osmanlı kalesiydi. Kale, Osmanlı’nın kuzeydeki sınırlarını koruyor, Karadeniz ticaret yollarının güvenliğini sağlıyordu. 18. yüzyılda, özellikle Rusya’nın sıcak denizlere inme politikası çerçevesinde büyük bir öneme sahipti.

1787–1792 Osmanlı-Rus Savaşı ve Özi Kalesi

1787 yılında başlayan Osmanlı-Rus Savaşı sırasında, Özi Kalesi Ruslar için öncelikli bir hedef haline geldi. II. Yekaterina’nın orduları, Karadeniz’e tam hakimiyet kurabilmek için Özi’yi ele geçirmeyi amaçladı. Osmanlı tarafı ise, bu kaleyi kaybetmenin Karadeniz’deki hakimiyetin büyük ölçüde kaybı anlamına geleceğinin bilincindeydi.

Kuşatma ve Müdafaa

Rus General Suvorov komutasındaki kuvvetler, 1788 yılında Özi Kalesi’ni kuşattı. Kuşatma son derece yoğun ve acımasız geçti. Kale içerisinde birkaç bin kişilik Osmanlı garnizonu, sınırlı erzak ve mühimmatla haftalarca direnmiştir. Kışın sert şartları, açlık ve hastalık kaleyi savunanlar üzerinde ağır bir baskı oluşturdu.

Tüm bu zorluklara rağmen Özi müdafileri, teslim olmayı reddetti. Top atışlarına, lağım saldırılarına ve gece baskınlarına karşı büyük bir direnç gösterdiler. Direnişin son günlerine kalede sivil halk da katıldılar. Savunmanın kahramanlıkla sürdürülmesi, Osmanlı askerî geleneğinde önemli bir yer edindi.

Katliam ve Kale’nin Düşüşü

Uzun süren kuşatmanın ardından, 6 Aralık 1788’de Ruslar son büyük saldırıyı başlattı. Özi Kalesi düştü. Ancak Ruslar, yalnızca askeri kuvvetlere değil, kalede bulunan kadın, çocuk ve yaşlılara da acımasızca saldırdı. Yapılan katliam, dönemin tarihçileri tarafından insanlık dramı olarak kaydedildi.

Özi Kalesi’nin düşmesi, Osmanlı İmparatorluğu’nda büyük bir üzüntü ve öfkeye yol açtı. Bu olay, savaşın genel gidişatını da etkileyerek Osmanlı’nın Karadeniz üzerindeki kontrolünün zayıflamasına neden oldu.

Tarihsel ve Kültürel Önemi

Özi Müdafaası, Osmanlı tarihinde savunma savaşlarının ve şehadet ruhunun sembolü haline gelmiştir. Özellikle askerî eğitimlerde ve edebi eserlerde bu kahramanlık destanı sık sık anılmıştır.

Kayıtlarda, Özi müdafilerinin gösterdiği direnişin, “son nefese kadar mücadele” prensibinin somut örneği olduğu vurgulanmaktadır. Ayrıca Özi, ilerleyen yıllarda halk hikâyelerine, ağıtlara ve askerî marşlara da konu olmuştur.

Sonuç

Özi Kalesi Müdafaası, yalnızca bir toprak parçasının kaybı değil, aynı zamanda Osmanlı’nın askerî onurunun ve azminin anıtlaşmış halidir. Günümüzde bu direniş, milli hafızada direnmenin, vatan sevgisinin ve fedakârlığın destansı örneklerinden biri olarak yaşamaktadır. Bununla birlikte, Özi’de yaşananlar, sadece askeri tarihin değil, aynı zamanda insanlık tarihinin de önemli dersler barındırdığını göstermektedir.

Öte yandan, bu dramatik savunma mücadelesi, savaşta moralin ve kolektif bilincin ne kadar hayati olduğunu da ortaya koymuştur. Ayrıca, Özi Müdafaası, devletlerin stratejik noktaları koruma konusunda nasıl bir irade sergilemeleri gerektiğine dair güçlü bir örnek sunmaktadır.

Sonuç olarak, Özi’de gösterilen kahramanlık, yalnızca Osmanlı askerinin fedakârlığını değil, aynı zamanda bir milletin varoluş mücadelesinin ruhunu da temsil etmektedir. Bu nedenle, geçmişten alınacak dersler, günümüz stratejik planlamalarında da önemini korumaktadır. Kısacası, Özi Kalesi Müdafaası, direnişin, sabrın ve vatan sevgisinin zamana meydan okuyan bir anıtı olarak hafızalarda yer edinmiştir.

Özi Kalesi Müdafaası yazısı ilk önce BilgeSeli üzerinde ortaya çıktı.

1. ILOVEYOU

2000 yılında Filipinler’den yayılan ILOVEYOU virüsü, dünya çapında milyonlarca bilgisayarı enfekte etti. E-posta yoluyla yayılan bu virüs, “I LOVE YOU” başlıklı bir mesajla kullanıcıları kandırıyordu. Açılan eklenti, dosyaları bozuyor ve kendisini adres defterindeki tüm kişilere gönderiyordu. Microsoft Outlook’un güvenlik açıklarını kullanan bu saldırı, dünya ekonomisine yaklaşık 10 milyar dolar zarar verdi.

2. Mydoom

2004 yılında keşfedilen Mydoom, tarihteki en hızlı yayılan solucanlardan biridir. Öncelikli hedefi, e-posta sistemlerini ve arama motorlarını felç etmekti. Yalnızca birkaç saat içinde küresel internet trafiğinin yüzde yirmisini etkiledi. Mydoom’un yol açtığı doğrudan maddi kayıp ise yaklaşık 38 milyar dolardır.

3. WannaCry

2017’deki küresel siber saldırıların merkezinde yer alan WannaCry, fidye yazılımlarının en meşhurlarından biridir. Windows sistemlerindeki SMB (Server Message Block) açığını kullanarak yayılan bu virüs, kullanıcıların dosyalarını şifreledi ve çözmeleri için Bitcoin ile ödeme talep etti. Özellikle hastaneler, finans kurumları ve devlet daireleri ciddi şekilde zarar gördü. Etkilenen sistemlerin yüzde 70’inin güncelleme eksikliği nedeniyle savunmasız olduğu tespit edildi.

4. Stuxnet

Stuxnet, tarihte bilinen ilk endüstriyel casusluk ve sabotaj amacıyla yazılmış bilgisayar virüsüdür. İran’ın nükleer programını hedef alan bu virüs, Siemens SCADA sistemlerinde bulunan zayıflıkları kullanarak nükleer tesislerdeki santrifüjleri bozdu. Uzmanlara göre, Stuxnet’in geliştirilmesi çok uluslu bir devlet destekli operasyonun ürünüydü. Bu saldırı, siber savaş kavramını dünya gündemine taşıdı.

5. Code Red

2001 yılında keşfedilen Code Red, Microsoft’un Internet Information Services (IIS) sunucularındaki bir güvenlik açığını hedef alıyordu. Sisteme sızdıktan sonra, web sitelerini değiştiriyor ve “Hacked by Chinese!” mesajını gösteriyordu. Kısa sürede yüz binlerce sistemi etkileyen bu virüs, internet trafiğinde büyük aksamalara yol açtı.

6. Zeus

Zeus Truva Atı, özellikle finansal bilgileri çalmak için tasarlanmış en tehlikeli zararlılardan biridir. 2007 yılında ortaya çıkan Zeus, kullanıcıların banka hesap bilgilerini, şifrelerini ve kişisel verilerini hedef aldı. Hem bireysel kullanıcılar hem de büyük şirketler milyarlarca dolarlık kayıplar yaşadı. Zeus, özellikle sosyal mühendislik teknikleriyle yayılmasıyla dikkat çekti.

7. CryptoLocker

2013 yılında keşfedilen CryptoLocker, dosyaları şifreleyen ilk büyük fidye yazılımlarından biri olarak kabul edilir. Virüs, kullanıcıların dosyalarına erişimi engelledi ve belirli bir süre içinde Bitcoin ile ödeme yapılmasını istedi. Ödeme yapılmadığı takdirde verilerin kalıcı olarak silineceği tehdidi kullanıldı. Birleşik Krallık ve Amerika Birleşik Devletleri’nde büyük paniğe yol açtı.

8. Conficker

2008 yılında keşfedilen Conficker, Windows işletim sistemlerindeki zayıf noktaları kullanarak yüz milyonlarca bilgisayarı etkiledi. Ağ üzerinden yayılabiliyor ve güvenlik güncellemelerini devre dışı bırakabiliyordu. Conficker, bulaştığı sistemleri bir “botnet” ağına dahil ederek gelecekteki saldırılar için kullanılacak bir zombi bilgisayar ordusu oluşturdu.

Sonuç

Dijital dünyadaki tehditler zamanla daha sofistike hale gelmektedir. Geçmişte yaşanan büyük siber saldırılar, bilgi güvenliğinin ve güncellemelerin önemini açıkça ortaya koymuştur. Bireylerin ve kurumların güvenlik yazılımlarını güncel tutmaları, bilinçli internet kullanımı ve eğitimli personel istihdamı gibi önlemler, gelecekteki tehditlere karşı en etkili savunma yöntemleridir.

Unutulmamalıdır ki, teknoloji ilerledikçe virüsler de evrilmekte ve her geçen gün daha karmaşık yapılar kazanmaktadır. Bu nedenle siber güvenlik, bireysel değil, toplumsal bir sorumluluk haline gelmiştir.

Dünyanın En Tehlikeli Bilgisayar Virüsleri yazısı ilk önce BilgeSeli üzerinde ortaya çıktı.

Osmanlı Devletinde Rumuzlar  ve  Diplomatik Hususlar

Özellikle, Osmanlı bürokratları rumuzları sıkça kullanır. Devletin çeşitli kademelerinde görev yapan memurlar ve yöneticiler, gizli belgeleri ve yazışmaları rumuzlarla şifrelerler. Ayrıca, diplomasi alanında da rumuzlar önemli bir rol oynar. Elçiler ve diplomatlar, yabancı devletlerle yapılan yazışmalarda rumuzları kullanarak, bilgilerin gizliliğini korurlar. Böylece, devletin stratejik planları ve politikaları güvence altına alınır.

Osmanlı rumuz kullanımı 1826’dan  itibaren başlamıştır.

Rumuzların kullanım amacı: Belgenin muamele esnasında gerek kayıtlarına müracaat gerekse çeşitli açıklamaların fazla kalabalık yazı yaratmaksızın kısaltılarak gösterilmesidir.

Yani rumuz, Osmanlı bürokrasisinde belgelerin kolay sınıflandırılması ve okuyana kolaylık sağlamak amacıyla kullanılmıştır.

Rumuzlar oluşturulurken kelimelerin baş harfi esas alınmıştır. Aynı kelime olursa baş ve son harfleri rumuz olarak seçilmektedir.

Askeri ve İstihbarat Alanında Rumuzlar

Osmanlı Devleti, askeri alanda da rumuzlardan faydalanır. Askerler, askeri harekat planlarını, orduya verilen emirleri ve stratejik bilgileri rumuzlarla şifreler. Bu sayede, askerler düşmanların bu bilgilere erişmesini engeller ve askeri operasyonların başarısını artırır. Ayrıca, istihbarat ajanları da rumuzları kullanır. Casuslar ve istihbarat ajanları, topladıkları bilgileri merkeze rumuzlarla iletirler. Böylelikle, istihbaratın gizliliği ve güvenliği sağlanır

Edebi ve Kültürel Alanda Rumuzlar

Osmanlı Devleti’nde rumuzlar, edebi ve kültürel alanda da kendine yer bulur. Özellikle, dönemin şairleri ve yazarları, eserlerinde rumuzlar kullanarak kendilerini ifade ederler. Bu durum, hem sanatsal bir ifade biçimi olarak dikkat çeker hem de bazı durumlarda sansürden kaçınmak için bir yöntem olarak kullanır. Ayrıca, insanlar mektuplarda ve özel yazışmalarda da rumuzları tercih eder. Böylece, kişisel bilgilerin gizliliğini korur ve mahremiyeti sağlarlar.

Rumuzlar, genellikle belirli bir sistematik yapıya sahiptir. Harfleri, sayıları ve sembolleri kullanarak bu şifreleri oluştururlar ve belirli bir mantık çerçevesinde çözerler. Bu nedenle, rumuzları kullanan kişilerin bu sistematiği anlaması ve doğru şekilde uygulaması önemlidir. Ayrıca, yetkililer belirli dönemlerde rumuzları değiştirir ve günceller. Böylece, şifreleri çözmeyi daha da zor hale getirir ve gizlilik seviyesini artırırlar.

Kullanılan Bazı Rumuzlar

1-) SİN

Osmanlıda Rumuz-1-Sin-2

• ‘Sual’ anlamında kullanılmaktadır. Osmanlıca’da kullanılan “SİN” rumuzu, gizli yazışmalarda veya belirli isimleri belirtmek için kullanılan şifreli semboller arasında yer alır. Bu tür rumuzlar genellikle devlet adamları, önemli kişiler veya belirli kavramlar için kullanılırdı. Ancak, belirli bir “SİN” rumuzunun açık bir örneğini bulmak zor olabilir çünkü bu tür şifreler çoğu zaman belge ve yazışmalara özel ve döneme özgüdür.

• Rumuz halinde kullanımına defterlerde rastlanılmıştır.

2- TAHARİ

Osmanlıda Rumuz-1-TAHARİ-1

• ‘Tahari’ anlamında kullanılmaktadır.

• Kullanım amacı: Araştırılmaya gerekli duyulan hususlarla ilgili kaleme gönderilirken bu rumuz kullanılmıştır.

Örneğin: 2.Selim döneminde yıkılan bir cami duvarının yıkılma sebebini araştırılmasına yönelik yazılan belgede ‘tahari’ rumuzu kullanılmıştır.

3- T ( TAİF ) 

Osmanlıda Rumuz-1-TAİF-1

Taif kelimesi ile anlatılmak istenilen: Belgenin tanzim edilirken nasıl yazılacağı ve hangi hususlara dikkat edileceği amirler tarafından memurlara anlatılmaktadır.

4-HAVALE

• Rumuzu açıklayıcı bir belge mevcut değildir. Ancak tahmin edilen kullanımı memurun incelediği belgenin havale edilmesi gerekiyorsa bu işaret konulurdu.

5-MİM

• 

  Osmanlıda Rumuz-1-ÇEŞME-1

  ‘Mücebince’ anlamında kullanılmıştır.
• Kelime ve rumuzu farklı anlamlarda yazılır.
• Padişahın ‘emir’ belgelerinde kullanılmıştır.

Örneğin: Fatih Sultan Mehmet zamanında çeşme yapımı için verilen emirde bu rumuz mevcuttur.

6- B ( BATTAL )

•    Osmanlı bürokrasisinde battal demek ‘hükümsüz’ demektir.
•   Hükmü kalmamış belgelerde bu rumuz kullanılır.

7- KEF

• Çok fazla kullanılmamıştır.

• Bazı belgelerde rastlanılmıştır. Ne anlama geldiğine ilişkin açıklayıcı belge bulunmamaktadır.

BU YAZININ DEVAMI OLAN, OSMANLI BÜROKRASİSİ İLE İLGİLİ YAZIYI KISA SÜRE SONRA PAYLAŞACAĞIM

Yazının devamını okumak için tıklayınız.

Osmanlı Devletinde Rumuz Kullanımı yazısı ilk önce BilgeSeli üzerinde ortaya çıktı.

29 Nisan 1916 tarihinde Osmanlı Ordusunun, Irak’ın Kut bölgesinde İngilizlere karşı kazandığı büyük bir zaferdir.

Kutul Amare’de 13 bin 300 İngiliz askeri ile 13 general 481 subay esir alınmış ve 40 bini aşkın İngiliz asker öldürülmüştür.

Osmanlı Ordusunun Birinci Dünya Savaşı’nda çarpıştığı cephelerden biri olup İngilizlere karşı başlatılmıştır.

Irak petrollerini ele geçirmeyi amaçlayan İngilizler, 6 Kasım 1914 tarihinde Basra Körfezinden Şattülarap ağzındaki Fav mevkiine asker çıkararak saldırıya geçmişler, ilerleyen aylarda bu saldırılarını kuzeye doğru genişletmişlerdir. İngilizler, 3 Haziran 1915 tarihinde Kut’ül-Ammare’yi, Temmuz ayı sonlarına doğru da Nasıriye’yi işgal etmişlerdir. 23 Kasım 1915’de ileri harekata geçen Türk birlikleri, General Townshend komutasındaki İngiliz ordusunu geri püskürterek Kut-ül Ammare’de çember içerisine almayı başarmışlardır.

Kut’ül-Ammare’yi bir kale gibi savunan General Townshend, 29 Nisan 1916 tarihinde teslim olmak zorunda kalmıştır. Türkler, Kut’ül-Ammare’de İngilizlerden başta Tümen Komutanı General Townshend olmak üzere toplam 13 general, 481 subay ve 13.300 askeri esir almışlardır.

Tarihe Kut ül Amare zaferi olarak geçen savaşlar sırasında İngilizler 40 bin kayıp ve esir verirken Türk birlikleri ise 25 bin askerini kaybetti.

Kut ül Amare savaşı sırasında Türk birlikleri sınırlı sayıda uçakla önemli görevleri yerine getirdi. Keşif görevleri yapan Türk uçakları, ayrıca düşman hedeflerini bombardıman etti. 26 Nisan 1916’da Kut ül Amare’deki İngiliz kuvvetlerine erzak yardımına çalışan bir İngiliz uçağı da Türk avcı uçağı tarafından düşürüldü.

Ancak kazanılan bu tarihi zafere rağmen savaşın genelinde mağlup olan Türk ordusu, takviye edilen İngilizlerin bölgeyi Şubat 1917’de işgal etmesine engel olamadı. Irak’ın güneyine 1914 sonlarında çıkarma yapan İngilizler, ancak Mart 1917’de Bağdat’a ulaşarak kenti işgal etti.

Kut’ül-Ammare Zaferi, Birinci Dünya Savaşı’nda Osmanlı Ordusu’nun zor şartlar ve imkansızlıklar içerisinde, Çanakkale’den sonra kazandığı ve bir İngiliz tümeninin bütün personeli ile birlikte esir alındığı eşsiz bir zaferdir.

Avustralyalı araştırmacı Dr. Gaston Bodart tarafından Kut’ül-Ammare Zaferi, “İngiliz prestijinin Birinci Dünya Savaşı’nda yediği en büyük darbe olarak yorumlanmaktadır.”

Halil Paşa, Kut’ül-Ammare’nin teslim alındığı gün orduya bir tebrik mesajı yayımlamış ve bu günün “Kut Bayramı” olarak kutlanmasını istemiştir.

Kut’ül-Amare Zaferi yazısı ilk önce BilgeSeli üzerinde ortaya çıktı.

Kuruluştan Yıkılışa Kadar Osmanlı Diplomasi Tarihi

       Diplomasi, devletler arasındaki ilişkilerin barışçıl yollarla yürütülmesidir. Diğer bir deyişle, Uluslararası İlişkileri yürütme sanatıdır. Kendi içinde farklı şekilde gelişen diplomasi, Osmanlı Devleti’nde ilginç bir süreç izlemiştir.
Osmanlı Devleti, zayıflamaya başlayıp toprak kaybetmeye başlayınca sürekli diplomasiyi kullanmaya başlamıştır. Yani Osmanlı Devleti diplomasiyi hayatta kalmak için kullanmıştır. Yine de bu durum Osmanlı Devleti’nin yıkılmasını engelleyememiştir.

     Osmanlı Devleti’nin kuruluş ve yükseliş dönemlerine baktığımızda,  18. yy’da görülen diplomasinin olmadığı görülmektedir. Ancak bu, Osmanlı’nın kuruluş ve yükseliş dönemlerinde diplomasiyi kullanmadığı anlamına gelmemektedir. Kurulduğu yer itibariyle karşısında Bizans İmparatorluğu vardır ve Bizans’ın ihtiyacı olan paralı askerlik, at yetiştiriciliği ve kölelik müessesesinin Osmanlı’da elde tutulması sonucu bir takım diplomatik ilişkilerin kurulması doğaldır. Yani Osmanlı Devleti, bu dönemde diplomasiyi kullanmıştır. Ancak bu, hemen hemen her şeyde olduğu gibi hem İslam hukuku kurallara göre sürdürülmüş, Cihat anlayışı ve buna bağlı olarak da fetihler şeklinde olmuştur.

       Bizans’ın son dönemlerinde ortaya çıkan taht kavgaları ile mücadele etmesi ve Osmanlı’nın bundan istifade edip  Çimpe Kalesi’nin alması, dönemin  güzel bir diplomatik ilişki örneğidir.  Ayrıca kuruluş döneminde  evlenme yoluyla da diplomasi kullanıldığı görülmektedir. Osmanlı Sultan’ı Orhan Bey, Bizans Prensesi Teodora ile evlenmesi buna örnektir. Kalelerin kuşatılmasında kaleyi barış yoluyla almak için çabalanmıştır. Bu da kuruluş dönemi diplomasi faaliyetlerine örnektir.

      Kuruluş döneminde gelişimi bakımından olumsuz olan diplomasi örneği de mevcuttur. Bu döneminde meydana gelen Cem Sultan Olayın da , Cem Sultan ölene kadar Avrupalılar tarafından büyük koz olarak kullanılmıştı.

 YÜKSELİŞ DÖNEMİNDE DİPLOMASİ

        Yükseliş döneminde,  askeri başarıların yanında, Fatih’in Cenevizlilere kapitülasyon vermesi, Venediklilere sürekli dış temsilcilik ya da elçi bulundurma hakkının verilmesi ve Venedik bayrağı çeken gemilere ateş edilmeme ayrıcalığının verilmesi gibi gelişmeler de diğer önemli örnekler olarak gösterilebilir.

           Kanuni Sultan Süleyman döneminde savaş alanında olduğu kadar diplomasi alanında da başarılı olunmuştur. Osmanlı Devleti, bu dönemde egemenliği altındaki topraklarda bulunan Katoliklere karşı Ortodoksları koruduğu gibi Ruslarla da Ortodoks nüfusa hakim olma hususunda rekabet içinde olmuştur. Bu durum Osmanlı Devletinin siyasi açıdan ne kadar güçlü olduğunu gösterirken aynı zamanda İslami bir imparatorluk olmasına karşın Ortodoks çevresinin çok olması da Osmanlı Devleti açısından batıya karşı çok büyük bir diplomatik başarı olmuştur.

       İlk zamanlarda Osmanlı Devleti’nde sürekli dış temsilciliği olan ülke Venedik iken, Avrupa Akdeniz’deki üstünlüğü Osmanlıya kaptırdıktan sonra Venedik gibi diğer devletler de Macarlar, Hırvatlar, Kutsal Roma İmparatorluğu v.b. İstanbul’da Avrupa geleneğine uygun büyükelçi statüsünde olmasalar bile İstanbul’a gelmeye başlamışlardır. Zamanla İstanbul’un diplomatik önemi büyümüş ve diplomasi gelişme göstermiştir.

         Osmanlı Devletinde ki diplomatik gelişmelerin, Avrupa’da gelişen diplomatik kurallara uymayan yönleri vardı.  Osmanlılar yabancı elçilerin kabulünde, dost ile düşman gördüklerinin arasında büyük bir ayrım yapıyorlardı. Örneğin, İran elçisi huzura geldiğinde büyük bir itibar görürken, Avusturya elçisi geldiğinde ise kötü davranışlar sergilenebilir, bazen huzura bile kabul edilmeyebilirdi.

 Duraklama ve Gerileme Dönemi Osmanlı Diplomasisi

           Duraklama dönemiyle birlikte savaşın yerini diplomasi almıştır. Kuruluş ve yükseliş dönemlerinde yabancı devlet sultanları Osmanlı sadrazamına denk sayılırken duraklama ile özellikle 1606 Zitvatoruk Antlaşması ile eşitlik sağlanmıştır.

         Diplomasi, savaşlarda başarısızlıklar yaşanınca, hayatta kalmak için bir organizma olarak görülmüştür. Elçiler, önceden antlaşma yapmak, buyrukları bildirmek gibi sebeplerden giderken, bu dönemle birlikte elçilerin gidiş sebepleri de değişmiştir. Artık elçiler, “biz nerede hata yaptık?” sorusuna cevap aramak üzere gönderilmeye başlanmıştır.

•         III.Selim döneminde 1793’lerde  diplomatik anlamda Osmanlı Devleti, diğer devletlerde yer alan olaylar ve gelişmelere ilişkin daha doğrudan ve güvenilir bilgi sahibi olmak ve aynı zamanda Osmanlı İmparatorluğu’nu Batı’nın dışında bırakmamak nedenleriyle Avrupa başkentlerinde sürekli elçilikler kurma kararı alarak “ad hoc”
  diplomasiyi bırakarak sürekli diplomasiye geçmiştir. İlk sürekli Osmanlı elçiliği de 1793 yılında, dönemin başat gücü olması nedeniyle İngiltere’ye açılmış ve Yusuf Agah Efendi de ilk sürekli Osmanlı elçisi olmuştur

19.Yüzyıl Osmanlı Diplomasisi

         Osmanlı, gücünü kaybedince “bari var olanı koruyalım, kollayalım ve dışlanmayalım” mantığıyla içerde ve dışarıda denge politikası izlemeye başlamıştır.

       II. Mahmut zamanında, 1808’de Senedi İttifak’ı yapmışlardır. Yani içerdeki güçsüzlük, Osmanlı’yı diplomasiye adete yapıştırmıştır. Mehmet Ali Paşa Olayı nedeniyle ilk defa bir Osmanlı Sultanının kendi içindeki bir olaydan dolayı batılı güçlerden yardım istemesi burada verilebilecek en güzel örneklerden biridir. Bunun yanında 1856’da yapılan Islahat Fermanıyla Osmanlı, Avrupa Devletler Sistemine kabul edilmiş ve Osmanlının Avrupalılığı tescil edilmiştir. Ayrıca, bu dönemde, kurum olarak da diplomasinin geliştiği de görülmektedir. Tercime Büroları
kurulmuştur. Bugünün Dış İşleri Bakanı diyebileceğimiz, eskiden yabancı devlet temsilcileriyle yazışıp antlaşmaları kayda geçirme gibi yetkilere sahip olan Reis-ül Küttap’ın  gerilemeyle birlikte yetkileri artırılmıştır. Artık kurum diplomatik faaliyetlerin de merkezi haline gelen bir kurum halini almıştır.

       1. Dünya savaşı öncesi Osmanlı’nın Almanya’ya yakınlaşması diplomatik dünyada İngilizler tarafından yalnız bırakılması ile gerçekleşmiştir. Almanya’ya yakınlaşan Osmanlı Devleti kurtuluş umuduyla itilaf devletlerine savaş açacaktır.

      Yine I. Dünya Savaşı’nda , patlak veren Mehmet Ali Paşa olayı   Osmanlı Diplomasisinin öldüğü/ bittiği an olmuştur. Çünkü diplomasi sadece bir kelime oyunu değildir. Diplomatik başarı arkasında mutlaka bir askeri güç gerektirmek zorundadır. Askeri güç olmayınca diplomasinin bir anlamı yoktur. Bu yüzden Osmanlı Devleti, I. Dünya Savaşı ile askeri anlamda çökünce, diplomatik anlamda da bir çöküş yaşamıştır.

Kuruluştan Yıkılışa Kadar Osmanlı Diplomasi Tarihi yazısı ilk önce BilgeSeli üzerinde ortaya çıktı.